Przedmioty pozostają....

Długie wieczory często nastrajają mnie do różnych przemyśleń. Zawsze zdumiewało mnie to...ze rzeczy pozostają,a...człowieka nie ma.....Jakimi kruchymi stworzeniami jesteśmy..Takich pamiątek mam wiele. Jedną z nich są dwie łyzki do sałatek,które otrzymałam od mego teścia,wiedział jak bardzo lubię starocie i....gdzieś w zakamarkach swojego domu znalazł te cudeńka. Dziś są pamiątką wielką po tym wspaniałym człowieku. Pozdrawiam wieczorowo,trochę w melancholijnym, nastroju....:):):)ale tak już mam,kiedy szybko wieczory zapadają...

Cudowny prezent...

Milo jest być obdarowanym....zwłaszcza przez kogoś kogo znamy tylko wirtualnie.....mam swoje miejsce także na Deccori,poznałam tam  mnóstwo cudownych ludzi o wrażliwości podobnej do mojej:) Tak sobie tam tworzymy galerie,piszemy do siebie,wymieniamy poglądy na różne tematy. Dziś niespodziewane otrzymałam prezent z drugiego krańca Polski:) Jest taka jedna kobietka w Sopocie,która na szydełku wyczynia cuda:)....Od dzisiaj jestem posiadaczką jednego z nich,małe serduszko:)już znalazło miejsce w kuchni na moim wiekowym kredensie:):):)zdiecia tradycyjnie w Miejscu na Ziemi:)pozdrawiam serdecznie wszystkich odwiedzających ten mój mały świat:):)

Jak to dobrze....

Jak to dobrze,że mamy pasje;)Bez nich,nasze życie nie miało by smaku...nie ma znaczenia co jest dla nas pasją, dla jednego sztuka,dla innego taniec,ktoś znajdzie pasję w sporcie,inny w zbieraniu znaczków:) Małe, czy wielkie , przynoszą radość,nadają smaku,każdemu z naszych dni.Jedna z wielu jakie mam jest...zbieranie dawnych przedmiotów. Uwielbiam wyobrażać sobie gdzie te rzeczy dawniej mieszkały,czego były świadkiem,co słyszały,każdy z tych przedmiotów,nie jedno by opowiedział. Za tymi rzeczami stoją losy ludzkie,radości,dramaty,więc warto zachować je dla innych...Dzis tylko kilka słów,po pracowitym bardzo dniu,juz tylko marzę o śnie...zdiecia w Miejscu na ziemi:)pięknych snów życzę:)

Cenniejsze od skarbu...

Idą przez moje życie wraz ze mną.Są w chwilach szczęścia,są w chwilach smutnych. Przypominają o wielkiej miłości ,która narodziła się gdy miałam 17 ście lat...Przypominają o dnu,kiedy czułam się najszczęsliwszą kobietą na Świecie ,bo u mego boku stał Ktoś dla mnie bardzo ważny ,kto wie czy nie najważniejszy w moim życiu.Moje rękawiczki ślubne.Jedno mnie bardzo zdumiewa,że mimo upływu 25lat,wciąż są białe jak śnieg:)Przypominają  mi o wszystkim-Małym stresie,wyszukiwaniu materiału na suknię do ślubu cywilnego:)miala być w stylu Hiszpańskim,czerwona jak maki i taka była,wreście zdobyłam chusty czerwone z atłasu i właśnie z nich powstała.   Przypominają o pięknej sukni do ślubu kościelnego,wypatrzonej w komisie,a jakby  przeniesionej z dziewiestnastego wieku.Przypominają o białych  szpilkach,które przywiozła mi siostra z ..Krakowa,które teraz stalo sie moim miejscem na Ziemi:)Tyle wspomnień....i jedne białe rękawiczki:).ps zdiecia w miejscy na Ziemi

To miał być zwykły dzień....

Tam 8sma rano,u nas 15sta...wróciłam z pracowni i zabrałam się do lepienia pierogów. Mąż,córcia byliśmy wszyscy w domu.Nucę sobie pod noskiem..jestem szczęśliwa,wesoła i nic nie zapowiada tego co za chwilę usłyszę.Nagle- CHOĆ choć szybko!!samolot uderzył! Zostawiam wszystko na stolnicy,nie wycieram rąk z ciasta...wbiegam do pokoju,zaniepokojona dziwnym zachowaniem mego męża.. Od progu na ekranie telewizora widzę palącą się wierze,słyszę co mówią reporterzy....patrzymy. Jaki straszny wypadek mówię....minuty uciekają i wtedy na naszych oczach..drugi samolot wbija się w drugą wierze,serce zaczyna bić mocniej,teraz już wiem TO NIE WYPADEK to NAPAŚĆ. Wszystko przestało mieć znaczenie,obiad poszedł w zapomnienie. Jak weszłam do pokoju w połowie dnia,tak z tymi brudnymi rękami z mąki i ciasta ,zostałam do wieczora. Patrzyłam i patrzyłam na  ekran telewizora,wciąż nie mogąc uwierzyć w to co widziałam ...od  tego czasu minęło 9 lat. Skłamała bym mówiąc,ze myślę o tej tragedii codziennie,lecz w taki dzień jak dziś,wszystko wraca...