W zimowej szacie...

Moje miasto w zimowej odsłonie..i piekny  Kosciół na Skałce...zapraszam ps.reszta zdjec w blogu Moje miejsce na Ziemi

Pomagajmy...:):)

 Kochani wpiszcie takie haslo NAKARM PSA Z SZERLOKIEM...wystarczy jedno klikniecie dziennie(akcja jest darmowa i na pewien czas)aby piesek ze schroniska wybrany przez Was ze zdjecia miał co jesć!!Prosze!! . A tutaj mój Astor:) i moja Milenka....psJa juz nawet sobie wyobrazam,jak bedą dziekować w Wigilię:):):):)

Wspaniałe uczucie..

  

W obiektywie Pani  Róży Sampolińskiej

............................................................................ 

 

Serialowa Kasia..

...................................................................... 

 

Znów piękne zdjęcie wykonane przez Panią Różę Sampolińską

.................................................................... 

T en ślub na niby przysporzył mi wiele łez wzruszenia:):)

....................................................................... 

                                                       
                                                   Stylizacje  na dawne czasy ...
.

                                                     My dwie..

ZA CHWILĘ konic pierwszego serialu w którym zagral mój skarb:)Gdy patrzę na ekran,trochę jeszcze jednak nie dociera do mnie...że to sie stało:):) Marzenie matki ziscilo się w osobie córki. Całkiem nie dawno na  którymś z blogów przeczytałam posta o właśnie takich marzeniach,które realizują  dzieci po rodzicach:) Dzis gdy juz patrzę w stecz..wiem jedno.Warto wspierać swoje pociechy,chwalić ich poczynania,rozwijać zaintersowania.Warto wsłuchiwać się w ten Świat naszego dziecka i warto go słuchać..Moja wielka pasja,wręcz nabożne uwielbienie dla filmu,dawnych aktorów zakiełkowało tym ze wiara przełamała bariery. Fakt,byłam uparta:)zamykałam uszy na słowa...zejdź na ziemie...nie uda się.. itd.Opowiadałam na dobranoc nie bajki a wlasnie o...wielkich aktorach..
 W poniedzialki, we troje ,przez lata ogladąliśmy teatr telewizji...śpiewałam Jej piosenki z filmów:):):)Ja wierzyłam w moje dziecko ..Dzis gdy patrzę na szklany ekran ..widze ją.. i ..uśmiecham się do tych wspomnień gdy byłam bardzo uparta:):):)i mocno wierzyłam:):):)Mam nadzieję,że  jeszcze nie jeden film,rola teatralna, pozwoli mi cieszyć się tym dla mnie ogromnym szczęściem,bo szczęściem jest realizować marzenia:):):)serdecznie Was kochani   pozdrawiam i dziekuję za  te wszystkie  miłe wpisy od tak przemiłych i kreatywnych osób:):)

Cudownie.....

.........................................................................................................................

Wspaniałe uczucie gdy po pracowitym dniu...możesz odpoczac przy lampce dobrego wina i blasku świec. zimowe wieczory są takie nostalgiczne...popzdrawiam 

Na progu...:)

SIADYWAŁA NA PROGU  rodzinnego domu ,brała na kolana wielkie pudło w którym miała swoje  skarby..trójwymiarowe widokówki,przysyłane dla niej przez rodzinę z całego Świata. Wtedy wszystko wokół przestawało istnieć,liczył się tylko ten bajowy  świat z widokówek.Do dzis pamięta co na nich było...Na jednej biały trójwymiarowy kotek,patrzył tak słodko swoimi niebieskimi oczami. Na innej w szarym smutnym lesie, szedł Jaś i Małgosia..Jeszcze inna pokazywała piękne miasto w  dalekiej  Turcji.Osobne miejsce zajmowały widokówki z POTOPU,Małgorzata Braunek ,którą teraz tak pięknie się starzejącą widzi w Domu nad Rozlewiskiem.Kmicic czyli Daniel :):)byl także..Bolek i Lolek na Dzikim Zachodzie,tą widokówkę wyslal jej tata z dedykacją,będąc w sanatorium.Wiedział jak kocha Indian,co jej zostało do dziś:)Mozna by tak wymieniać i wymieniać,oczami wyobraźni pamięta się je prawie wszystkie.Ta fascynacja chyba została w niej do dziś,kiedy widzi ruchome obrazy,zastyga jak kot i patrzy...:):)pozdrawiam cieplutko...

Mój osobisty Mikołaj....

 A WŁAŚCIWIE NASZ Mikołaj z mojego dzieciństwa był wysoki..miał ładny gloś, i...najpiekniejszy strój jaki mogłam sobie wyobrazić. Dziwnym trafem,gdy miał się pojawić,nasz tata mówił..wybieram się do miejskiej łazni....wychodził,a za jakiś czas pojawiał się w naszym domu Mikołaj. Nawet teraz oczami wyobraźni,widzę jak wchodzi do kuchni,pochyla glowe w pieknej białej czapie, wyszywanej złotą nicią...ma białą brodę,i piękny czerwony strój haftowany na złoto,srebro..Tata znikał,zostawała mama. stawałyśmy grzecznie przed panem Mikołajem,a on pytał niezmiennie-umiecie paciorek?:) i trzeba było mu udowodnić,ze się go umiało.Szybko,szybko mowilysmy,a wzrok nasz,zamiast na pięknym Mikołaju spoczywał na..worku gdzie jak się domyslałysmy,były dla nas prezenty...A jakie cudowne uczucie nas ogarniało,gdy,już je nam dawał!!. Oczka robiły się wielkości spodków...w gardełkach zasychało....tylko buziaki śmiały się od ucha,do ucha...Mikołaj odchodził i....pojawiał się...TATA...to chyba jakiś cud,a moze tata się gniewał na Mikołaja...bo tak jakoś dziwnie znikał co roku,gdy ON miał się pojawić:):):) 

 

Buziak bardzo późną porą z zasypanego na biało Krakowa..dzis pobilam rekord siedzenia w samochodzie.Normalnie jadę do domu z pracowni pół godziny,dziś TRZY:):):).

Będę przewrotna...:) trochę wiosny...

 

Trochę wiosny zimową porą...:):):)w Krakowie bialy puch ściele sie wszedzie...pozdrowienia słoneczne i cieple z mojego kochanego miasta:):)spokojnej nocy,pieknego poranka,przyjemnych zaskoczeń w czasie dnia...:):)