Jak dobrze mieć babcię...

Mialam dwie.....obydwie na roznych przeciwleglych własciwie stronach Polski...:)chcę napisac o Tej  która zupełnie nieswiadomie wprowadziła mnie w swiat szydełka,sweterków,serwetek.Babcia w ciemnej sukience z białym kołnierzykiem,pochylona nad robótką z nieodlącznymi goglami  na nosie,które zawsze lekko sie zsuwały   do przodu;)Babcia o poczciwych oczach w ktorych skrzyły sie iskierki wesoło. Od kiedy Ją pamietam zawsze trzymała w reku szydełko,patrzyłam zafascynowana jak z pod Jej reki wychodza małe cuda.miałam chyba z 8 lat...gdy poprosiłam...baciu naucz mnie. Dzis juz nie pamiętam jak przebiegała nauka:)ale...dokladnie pamiętam jak miałam zrobić kolezance dla Jej mamy szalik i czapke;)Kolor zielony,jak wiosenne liście na drzewach,wybralam motyw i zaczelam robic . Byłam z siebie ogromnie dumna jak mamie kolezanki te moje dzierganie sie spodobało...nabralam wtedy wiatru  w skrzydła....szaliki dla znajomych,sweterki dla mnie,czapki dla mnie ,sukienki dla mnie. Kazda okazja byla dobra na to aby cos wyczarowac...;)wspanialym miejscem przez ...piec lat..byl pociag,ktory codziennie wiożl mnie do mojej ukochanej szkoły Liceum Plastycznego;)potem paradowalam w tych moich dziergancach i zawsze na szybko ,na juz,mialam COS nowego;)wiec.......kochajmy te nasze babcie...bywa, że takie osamotnione..niedoceniane....opuszczone....a przeciez to One maja wiedzę zaprzeszłą...a My:) ..jeszcze wiele przed nami mielizn..które dzieki dobrej radzie ,mozemy ominąć....kochajmy Je za to co protrafią,docenimy to wtedy,kiedy juz bedzie... za pózno na takie zwykłe  slowo..DZIĘKUJĘ

Wciąż jestem....

Pare lat temu spotkalam na swojej życiowej  drodze staruszka,okazalo sie ,że przed wojna byl zolnierzem i stacjonowal w naszym rodzinnym miescie. Barwnie i pieknie opowiadał mi..jak wygladało nasze miasto..Nie mogłam przestac słuchac...oczami wyobrazni uciekalam w tamten Świat przystojnych panow we frakach i pieknych kobiet w etolach na ramionach:)Swiata w ktorym pocalunek w reke nie byl śmieszny jak i wstanie
od stolu gdy kobieta sie pojawiała.Mówil spokojnym ,cichym głosem...mogła bym Go tak słuchac i słuchac godzinami..nie chcialam odchodzic od Świata ktory znalam tylko z opowiadań,filmu,ksiazki.....a tu Ten czlowiek sprawil ze ten Świat przyszedł do mnie...:)Lecz jak to bywa w zyciu...opowieść musiala sie skonczyc...i wtedy uslyszalam jeszcze ........Piekny to byl czas...piekne wspomnienia......Prosze na mnie uważnie popatrzec......co Pani widzi? staruszka,prawda? skinelam niesmiało glowa. No wlasnie...Lecz prosze mi wierzyc prosze pani....tu w tym starczym ciele....siedzi mlody chlopak;) ciagle  młody....lecz nie może juz wyjść na zewnatrz...Mijaja lata a ja nie raz przypominam sobie starszego Pana..w ktorym mlody chlopak siedzial.....:)

Morfeusz sie pogniewał:)

Sen nie przychodzi,za oknem wstaje swit,przyniesie nowe wyzwania,obawy,troski,smiech,lzy,radość....wiec czekam....:)

Do trzech razy sztuka...;)

Ufff.udalo sie.....jak juz napisalam wczesniej..witam w moim Swiecie..jestem plastyczka juz od dosc dawna patrze na ten Swiat...czasem z miloscia..czasem smutkiem..czasem nutka niezadowolenia...lecz jednego jestem pewna...zawsze marzylam o zmianach na lepsze...;)moje motto zyciowe,Niech bedzie pieknie wokol nas i w nas..samych....:)